wystawa

Korzenie

Deskurowie byli rodziną ziemiańską osiadłą w Sancygniowie, niewielkiej miejscowości województwa kieleckiego (dziś świętokrzyskiego). Kardynał Andrzej Maria Deskur przyszedł tam na świat 29 lutego 1924 r. jako trzecie z siedmiorga dzieci Stanisławy z Kosseckich i Andrzeja Ludwika (dwoje z ich dzieci, w tym bliźniak Kardynała, zmarło w niemowlęctwie). Osłabionego trudnym porodem, ochrzczono go w miejscowym kościele pw. św. Piotra i Pawła, w parafii należącej do diecezji kieleckiej.

Wzrastał w domu rodzinnym - istniejącym do dzisiaj pałacu - jaki wybudował w Sancygniowie jego pradziadek i imiennik, zwany Sybirakiem. Był to weteran powstań 1846 (Mierosławskiego) i 1863 r., dwukrotnie zesłany w głąb Rosji, który po powrocie odznaczył się działalnością społeczną i kulturalną. W ten sposób stanął w szeregu Deskurów hołdujących patriotycznym wartościom i naśladujących protoplastę, który po przybyciu z Francji zasłużył się nowej Ojczyźnie i uzyskał potwierdzenie szlachectwa na sejmie koronacyjnym w 1764 r.

Nic więc dziwnego, że młodziutki Andrzej marzył o karierze wojskowej. Jak się okazało, z tej drogi dyskwalifikowało go słabe serce. Jednak już od 12 roku życia słyszał głos wzywający go do kapłaństwa. Jak się później dowiedział, powołanie wymodliła mu matka.

Naukę na poziomie średnim, rozpoczętą przed wojną w kieleckim gimnazjum im. Śniadeckiego, kontynuował pod okupacją niemiecką na tajnych kompletach w Krakowie. Po uzyskaniu matury podjął studia prawnicze na konspiracyjnym Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1945 r. W ich trakcie poznał Karola Wojtyłę, z którym współpracował w zarządzie podziemnej Bratniej Pomocy studenckiej. Zbliżyła ich podobna wrażliwość religijna i pobożność maryjna, a na obu wielkie wrażenie wywołały przekazywane z ust do ust informacje o s. Faustynie oraz łagiewnicki obraz Miłosierdzia Bożego.